Het boek wat u hier ziet op de foto’s, heb ik zelf geschreven. Het gaat over mijzelf en hoe ik mij door vele vooroordelen die men over mij had, heen moest vechten om te staan waar ik nu sta. Met dit boek wilde ik laten zien dat ook eventuele lotgenoten, o.a. mensen met een verstandelijke en of lichamelijke beperking, óók uit hun schulp mogen kruipen, en dus óók hun zegje mogen doen! Mogen laten zien dat ze óók recht hebben op een plaats in de maatschappij. Maar misschien vind u de kop van deze lap tekst wel wat overtrokken, en denkt u misschien wel dat ik een grapje maak! Maar nee, ik maak helaas echt geen geintje! Een boek schrijven kan natuurlijk leuk, een avontuur, een beleving en vooral een uitdaging op zich zijn, en dat was het ook zeker wel! Trots ben ik dus zeker op dit boek, al heb ik dat wel moeten leren, want ja… is het een goed boek? Geen idee, dat oordeel laat ik aan de ‘lezer’ over! Trots ben ik dus wel, trots en vooral blij dat het me gelukt is om dit boek te schrijven en dat een uitgever, Uitgeverij van Warven, het manuscript waardig genoeg vond om het manuscript een boek te laten worden. Maar of het daarom ook meteen goed en mooi geschreven boek is?

Maar je eigen geschreven boek gaan ‘promoten?’ Dat is echt een heel ander verhaal! Want weet je… dan komt je boek, in mijn geval, ‘Gezicht achter het stempel,’ na vele uren van schrijven, schaven, veilen en vooral schrappen en herschrijven, uit. Dat was soms tegen de verwachting in, maar ineens is het er, een echt boek met een heus eigen uniek ISBN-nummer!
Tja… en dan moet hij dus logischerwijs gaan verkopen, of nou ja… in ieder geval bekendheid krijgen bij het publiek, in de praat geraken bij mensen. Je zou dus zeggen: Dus je zelf als schrijver als een gek bent gaan promoten om het boek zo bekend mogelijk te maken. Eh nee, eigenlijk niet, want dat is dus het ‘enge’ aan het hele verhaal…

Hoe brutaal durf je en vooral mág je zijn? Mag je het lef hebben en te bedelen bij Tv-programma’s als ‘Jinek, Op1, DitIsM,’ of welk praatprogramma dan ook? Om heel, héél erg alsjeblieft een keer aan mag schuiven aan tafel of in de klas om dan drie à vier minuten of misschien zelfs maar één piepklein, minuutje van hun tijd mag stelen om over mijn boek te vertellen? Of bijvoorbeeld, even los van het feit dat zij nu wel even wat anders aan hun hoofd hebben, misschien wel gewoon brutaal een of andere school binnen lopen en vragen of ze als-je-blieft, mijn boek willen lezen?
‘’Eh nou… eh ‘k weet niet of dit allemaal wel zo’n goed idee is, hoor, ik bedoel, ik ben geen BN’er en ook geen journalist of iets van die strekking…’ Je wilt immers niet dat mensen gaan vinden dat je maar zeurt, of erger nog, dat ze gaan denken dat je alleen maar zoveel mogelijk boekjes wilt verkopen.

Maar ja, dan zit je daar zit je dan toch maar mooi met je goeie gedrag tegenover je contactpersoon bij het UWV. Die zit daar op zich echt wel het beste met je voor heeft en wil je huidige situatie best wel begrijpen, maar vindt toch ook dat je wel wat meer moeite mag doen om de verkoopcijfers van je boek wat omhoog proberen te stuwen… Ik ben het erop zich wel mee eens en vind dat prima. Maar ja, zoals eerder geschreven, hoe breng ik die boodschap, dan in godsnaam op een subtiele wijze over op de mensen? Hoe kan ik mijn eigen boek promoten, zonder dat mensen gek van mijn gebedel en gezeur gaan worden of mij maar lastig en opdringerig gaan vinden? Ik begin in deze voor ons allemaal, helaas zeer vervelende Corona-tijden, toch maar gewoon eerst ietwat brutaal met het plaatsen van dit berichtje op sociale media en dergelijke met de vriendelijke en vooral vrijblijvende vraag, of ze dit bericht, alvast willen delen willen delen.

Vast heel erg bedankt! 🙂


Michel Opermeer.

Share This

Share this post with your friends!